ปล.จำที่มาของภาพไม่ได้^^

.

.

.
เห็นภาพนี้แล้ว

ทำให้ย้อนกลับไปนึกถึงวันวาน...

วัยที่สดใส

วันที่รอยยิ้มประดับบนใบหน้าเสมอ

วัยที่ตื่นเต้นกับเรื่ีองเล็ก ๆ น้อย ๆ

วัยที่แสดงออกทางอารมณ์ได้อย่างเต็มที่

ดีใจได้เต็มที่ เสียใจได้เต็มที่

สามารถทำทุกอย่างให้มีสีสันกว่าที่มันเป็นจริง ๆ

ก็เพราะมีเพื่อนข้าง ๆ ที่เข้าใจ

ธรรมชาติของกันและกัน

นี่คือวัยใส ที่ฉันผ่านมันมา

...

พอมานึกถึงตอนนี้... 

เราต่างก็เติบโตขึ้น

ต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปตามหาความฝันของตัวเอง

หลายอย่างที่เข้ามาในชีวิต

และทำให้เราเริ่มปรับทิศเป้าหมาย

เราเริ่มเรียนรู้ที่จะมองหาสิ่งที่สนใจ

บางทีก็มองหาสิ่งที่เป็นไปได้

และบางครั้งเราก็เดินตามสิ่งที่คิดว่าใช่ 

ทั้งที่ไม่รู้จุดหมายปลายทางของมันเช่นกัน

การเดินผ่านเส้นทางนี้

บางทีฉันก็ต้องเก็บงำความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ลึก ๆ

ยิ่งต้องผ่านมันมากเท่าไหร่ ฉันต้องทำเป็นแข็งแกร่ง

กว่าจะผ่านเรื่องราวมากมายมาได้

ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าฉันยิ้มเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว

รอยยิ้มของฉันมันไม่เหมือนเดิมแล้ว

ยิ่งฉันรู้อะไรมากขึ้นเท่าไหร่

ราคาของรอยยิ้มของฉันมันจะเริ่มลดลง

นัยตาที่เคยเปล่งประกายในวัยที่สดใส

กลับหมองลงเพราะหน้าที่เข้ามาทดแทน

มีความล้าแลกมากับความเพียรเพื่อที่จะไปถึงเป้าหมาย

แต่เมื่อฉันยอมรับ และเรียนรู้ที่จะเติบโตขึ้น...

แม้ดวงตาอาจจะไม่สดใสอย่างที่เคย

แต่ฉันก็ได้รู้จักโลกใบนี้มากขึ้น ๆ

แลกกับเวลาที่เริ่มนับถอยหลังของชีวิต

พร้อมกับใจที่แข็งแกร่งขึ้น

นี่คือสิ่งที่ต้องแลกมากับความสดใสในวัยนั้น

ฉันเลยรู้ความหมายของชีวิตว่า...

ทุกช่วงเวลา คือ เวลาที่เหมาะที่ควรของมัน

ฉันแค่ซึมซับเรื่องราวต่าง ๆ เพื่อที่จะก้าวต่อไป

เก็บสิ่งที่สวยงามไว้คอยผลักดันให้เดินต่อ

ทุกเวลา ทุกช่วงวัยของชีวิต มีความหมาย

ความผิดพลาดก็ทำให้เราเรียนรู้ความถูกต้อง

เรื่องเลวร้ายบางอย่างมันก็ทำให้ชีวิตเรามีสีสันขึ้น

ตอนนี้ฉันคิดว่า ทุกเวลาที่ผ่านไป มีคุณค่าในแบบของมัน

แค่เราอยู่กับปัจจุบัน และให้อดีตเป็นบันไดที่เราจะเดินต่อไป

ขอบคุณวันวานและอดีตของฉัน...

^^

- Janie SJ -