ปล.จำที่มาของภาพไม่ได้^^ . . . เห็นภาพนี้แล้ว ทำให้ย้อนกลับไปนึกถึงวันวาน... วัยที่สดใส วันที่รอยยิ้มประดับบนใบหน้าเสมอ วัยที่ตื่นเต้นกับเรื่ีองเล็ก ๆ น้อย ๆ วัยที่แสดงออกทางอารมณ์ได้อย่างเต็มที่ ดีใจได้เต็มที่ เสียใจได้เต็มที่ สามารถทำทุกอย่างให้มีสีสันกว่าที่มันเป็นจริง ๆ ก็เพราะมีเพื่อนข้าง ๆ ที่เข้าใจ ธรรมชาติของกันและกัน นี่คือวัยใส ที่ฉันผ่านมันมา ... พอมานึกถึงตอนนี้... เราต่างก็เติบโตขึ้น ต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปตามหาความฝันของตัวเอง หลายอย่างที่เข้ามาในชีวิต และทำให้เราเริ่มปรับทิศเป้าหมาย เราเริ่มเรียนรู้ที่จะมองหาสิ่งที่สนใจ บางทีก็มองหาสิ่งที่เป็นไปได้ และบางครั้งเราก็เดินตามสิ่งที่คิดว่าใช่ ทั้งที่ไม่รู้จุดหมายปลายทางของมันเช่นกัน การเดินผ่านเส้นทางนี้ บางทีฉันก็ต้องเก็บงำความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ลึก ๆ ยิ่งต้องผ่านมันมากเท่าไหร่ ฉันต้องทำเป็นแข็งแกร่ง กว่าจะผ่านเรื่องราวมากมายมาได้ ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าฉันยิ้มเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว รอยยิ้มของฉันมันไม่เหมือนเดิมแล้ว ยิ่งฉันรู้อะไรมากขึ้นเท...